Het einde der tijden en de jaren daarna

ochtendlichtBepaald fris zag de Zieneres er niet meer uit toen haar kist opengemaakt werd. Wel opmerkelijk goed geconserveerd voor iemand die al 23 jaar dood was. Zo had ze het tijdens haar leven voorspeld. Zo kwam het ook uit, in 1973, voor de televisiecamera van  de BRT.

Ze had nog meer dingen voorspeld. Erge dingen, haar allemaal ingefluisterd tijdens verschijningen van Onze Lieve Vrouw.

Alles, maar dan ook alles, was uitgekomen.

Er stond nog één ding te gebeuren. Het was de voorspelling die mij als kind, zittend voor de televisie, de angst om het hart deed slaan: de wereld zou vergaan in 1975. Zo had Maria het aan de Zieneres verteld.

1975, dat was niet lang meer. Volwassen zou ik dus nooit worden. Potverdorie.

Er volgden een paar angstige jaren, en een hoop existentiële vragen die door mijn kinderhoofd gingen. Kon ik iets doen om het einde van de wereld tegen te houden?

En vooral: Had het eigenlijk zin dat ik nog mijn best deed op school voor wiskunde?

Ik sprak mijn zorg uit tegen de lelijke pastoor met de bruine tanden. Onzin, zei de man, Maria zou dat soort dingen nooit zeggen. Dat stelde me enigzins gerust. De man was tenslotte een kenner.

Toch slaakte ik een zucht van verlichting toen de klok middernacht sloeg op 31 december 1975. We hadden het gehaald, de Zieneres ten spijt. Misschien dankzij mijn honderden weesgegroetjes.

Intussen moest de wereld al vele keren vergaan zijn. In het jaar duizend was de hysterie blijkbaar nog veel erger dan in het jaar tweeduizend. De wereld blijft maar vergaan. Iedere keer als enkele grote planeten op één rij komen te staan. Iedere keer als onze tijdrekening een rond getal nadert. Iedere keer als er iemand na twintig jaar nog intact in zijn graf ligt.

Lijken conserveren blijkbaar ook om andere redenen dan goddelijke interventie. Veengrond, arsenicum, of  grote hoeveelheden alcohol — zoals de Zieneres tijdens haar leven tot zich nam, beweren boze tongen. Over de Zieneres is later nog veel geschreven, maar eigenaardig genoeg is over die ene voorspelling die niet uitkwam nergens nog iets terug te vinden. Verdacht, noem ik dat.

De millenium-bug hebben we gehad. Allerlei vogel- en varkensgriepen zijn intussen overgewaaid. We zijn niet weggeslibberd als spaghettislierten in een zwart gat als gevolg van experimenten met de Large Hadron Collider van Genève.

We zijn er nog.

Nu staat het einde der tijden — alweer — voor de deur en lopen hier en daar misschien wel een paar  bange kindertjes rond.

Ga toch nog maar wat wiskunde studeren, kinderen, het komt allemaal wel goed.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Losse blaadjes en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

7 reacties op Het einde der tijden en de jaren daarna

  1. Nanda zegt:

    Mijn zoon van 12 maakt zich ook zorgen en wacht vrijdag in spanning af. Hoewel ik hem zeg dat het niet gaat gebeuren vind ik het diep van binnen ook best spannend…

  2. peggyrichiey zegt:

    Wij hebben dit weekend extra hard genoten, en toen we zondagavond geen zin hadden om te koken dachten we… we bestellen een pizza. Stel dat het dan toch gedaan is, hebben we dat toch maar al mooi gehad 🙂 Mooi geschreven Gaby. Dank je !

  3. fluwijn zegt:

    Laten we maar met z’n allen ons best doen. Zo kan de wereld nog heel lang mee.
    Ik heb genoten van dit mooi geschreven stukje.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s