Mantra

Ze stelt zich voor. Ik ben MathildeIk woonde vroeger op de Ledebaan. Weet je waar dat is, de Ledebaan?

Vlak daarna: onze-vader-die-in-de-hemelen-zijt-Geheiligd-zij-uw-naam-Uw-rijk-kome-Uw-wil-geschiede-op-aarde-als-in-de-hemel-Geef-ons-heden-ons-dagelijks-brood-en-vergeef-ons-onze-schulden-zoals-ook-wij-vergeven-aan-onze-schuldenaren-Leidt-ons-niet-in-bekoring-maar-verlos-ons-van-het-kwade.

Dichtbij mijn vroegere kantoor was een centrum voor Transcendente Meditatie. Ze hadden boeken in het uitstalraam, en een foto van David Lynch. Wie TM wou aanleren kon er terecht voor een persoonlijke mantra om over te mediteren. Ik heb het wel eens overwogen, maar het schijnt erg duur te zijn.

In het tehuis hebben de bewoners zelf hun mantra gevonden, zonder guru en voor niks. Vaak zijn het onzevaders en weesgegroetjes. Gebedjes en gedichtjes van vroeger. Of ze brabbelen een beetje: poe poe poe poe of buh buh buh buh buh. Andere mensen klappen opeens in de handen of zitten een beetje voor zich uit te schelden. Eentje zit voortdurend papier in kleine stukjes te scheuren. Welke boze geesten en onverdraaglijke gedachten proberen ze te verjagen met hun rituelen?

Ze hebben ons gevangen genomen en nu zitten we hier en we kunnen niet weg, zegt Mathilde. Het is niet gelogen.

Ze is geboren in 1919, vlak na de eerste Grote Oorlog. In hetzelfde jaar als Joop den Uyl. In België wordt dat jaar het algemeen stemrecht voor mannen ingevoerd  en in Frankrijk sterft schilder Renoir. Op haar 21e zou het weer oorlog worden.

Maar ik ben veel vergeten. Zoveel vergeten. Het is allemaal weg.

Ze huilt even. Dan opeens is ze weer monter en staat op.

Goed, ik ben dan weg, he. Mijn moeder wacht op mij. Ze zal denken, waar blijft Mathilde? Zo lang wegblijven, dat is niet gepast voor zo’n jong vrouwmens. Moeder gaat ongerust zijn.

Hoe oud ze is in haar hoofd is een raadsel. In elk geval geen 93. Ze is er van overtuigd dat ze jong gaat sterven.

Ze schuifelt een beetje heen en weer. Hoe moet ze naar huis? Waar woont moeder ook alweer?

Ze komt wel eens bij ons zitten als wij vader gaan bezoeken. Mathilde zelf krijgt nooit bezoek en ze heeft het daar moeilijk mee.

Heb je genoeg gekregen voor de verkoop van het huis? vraagt ze mij. Ik weet niet over welk huis het gaat of wie ze op dit moment denkt dat ik ben.

Ja, de verkoop van het huis heeft veel opgebracht. Het was dan ook een mooi huis. zeg ik. Ze is gerustgesteld.

Of ik een schaar heb, want ze wil haar sjaal in twee stukken knippen. Zou ik niet doen, Mathilde, dan gaat hij uitvezelen.

Dat geeft niet, ik vezel zelf ook uit, zegt ze. Het is alweer niet gelogen.

Naar het maandelijkse verjaardagsfeest in de cafetaria gaat ze niet, ook al was ze zelf jarig deze maand en dus één van de feestvarkens.  Ze heeft een moeilijke dag.

Alle dagen lijken op elkaar, maar de ene dag is de andere niet.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Dementie en getagged met , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

8 reacties op Mantra

  1. EJW zegt:

    Prachtig geschreven. Ik heb dit meegemaakt met een familielid die inmiddels overleden is

  2. Endimi zegt:

    Mooi geschreven. Al te herkenbaar.

  3. appelig zegt:

    Erg mooi beschreven, het komt me helaas ook bekend voor.

  4. fluwijn zegt:

    Knap en ontroerend geschreven. Jammer genoeg heeft Mathilde veel lotgenoten.

  5. jokezelf zegt:

    Precies zoals het is.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s