Het verleden is een andere planeet

Hij heeft nu dag en nacht verpleging nodig. Er hangt een bordje aan de muur met boodschappen voor de staff. “Hardhorig”. “Hulp bij het eten”. “Kine”.  Zijn voeten zijn blauw en enorm gezwollen sinds hij weer eens gevallen is. Hij zit onder de blauwe plekken.

Als ik vraag of hij nu wil slapen, zegt hij dat hij hier in het ziekenhuis niet meer slaapt. Hij gaat naar huis om te slapen, zegt hij.

Hoe vertel ik een bijna dove, dementerende oude man dat hij nooit meer naar huis kan?

De volgende dag wordt hij overgebracht naar het verzorgingstehuis twintig kilometer verderop. Ik heb een briefje klaar, groot getypt, met de naam van het dorpje en wat uitleg. Als hij er klaar voor is, zal hij het misschien lezen en begrijpen.

Het is voor moeder te zwaar geworden om zelf nog voor je te zorgen. De mensen hier kunnen je goed verzorgen. 

Wij komen je dikwijls bezoeken.

Dit is jouw kamer. We zullen ze inrichten zoals je wil. 

Als de ambulanciers hem zijn kamer binnenbrengen is hij verward en bleek en bang. Nog voor hij in zijn bed kan gelegd worden moet hij alweer gewassen en verschoond worden. Van de brancard wordt hij in een rolstoel getild. Het is geen dikke man, maar hij is erg moeilijk te verplaatsen, want hij kan niet meer op zijn benen staan. Er komt een apparaat aan te pas waarin hij vastgemaakt en opgetild wordt, en twee verpleegsters moeten al hun krachten gebruiken om hem in het bed te krijgen.

Ik kan het niet aanzien en barst in tranen uit. Alsof daar iemand mee geholpen is.

Hij heeft twee grote builen op zijn voorhoofd, want in het ziekenhuis is hij uit bed gevallen. Of er uit geklauterd, wie zal het zeggen. Hij wil weglopen, naar huis. Hoe zal het hem hier vergaan, in het midden van de nacht? Het bed is hoog en de vloer is van steen. Het tehuis kampt met een personeelstekort — welke verplegingsinstelling niet ? Gaan ze wel af en toe naar hem komen kijken?

Mogen we hem hier achterlaten? Hebben we een andere keuze?

Ik slaap die nacht erg slecht.

In mijn hoofd speelt de hele nacht Wonderland by Night van Bert Kaempfert.

Hij had een enorme platencollectie, maar dit was één van de favorieten. Ontelbare keren heeft dat door het huis gegalmd, veel te hard, tot we er gek van werden. De soundtrack van mijn kindertijd.

Vorig jaar heb ik de muziek voor hem op een CDtje gezet en afgespeeld. Hij herkende het niet meer — of hij hoorde het niet meer. Ik kan het nog altijd niet geloven.

De volgende dagen gaat het wat beter. Hij is weer wat rustiger. Hij kijkt naar de enorme populieren buiten en zegt dat we in Canada zijn. Hij eet goed en zit graag in het groepje bij de andere mensen. Dat hij mijn naam af en toe vergeet, raakt me minder dan dat hij de muziek vergeten is.

Ik moet steeds weer denken aan de vader uit mijn kindertijd. De tijd vóór de conflicten tussen ouder en opgroeiend kind, vóór jaren van wederzijds wantrouwen, en lang vóór de tijd dat we weer de beste vrienden werden.

En steeds weer hoor ik die muziek die hij vergeten is.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Dementie, Muziek en getagged met , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

12 reacties op Het verleden is een andere planeet

  1. appelig zegt:

    Het is verschrikkelijk om een dierbaar familielid in een verzorgingstehuis of ziekenhuis achter te moeten laten. Hij wordt natuurlijk niet zo vertroeteld als thuis. Je weet ook niet wat er allemaal gebeurt als niemand kijkt, iemand valt uit bed of krijgt een oplawaai van een tevens dementerende medebewoner. Niet leuk en heel moeilijk, daar mag je best een paar tranen om laten.

    • muizenoren zegt:

      Het ergste is dat iemand die eigenlijk met heel weinig tevreden is — zijn eigen bed, zijn eigen zetel, zijn eten zoals hij het gewend is en wat bekenden om zich heen –, dat hij dat weinige wat hij nog verlangt voor altijd gaat moeten missen.

  2. Letterzetter zegt:

    Is het vandaag of gistren, vraagt mijn moeder,
    bladstil, gewichtloos drijvend op haar witte bed.
    Altijd vandaag, zeg ik. Ze glimlacht vaag
    en zegt: zijn we in Roden of Den Haag ?
    Wat later: kindje ik word veel te oud.
    Ik troost haar, dierbare sneeuwwitte astronaut
    zo ver al van de aarde weggedreven,
    zo moedig uitgestapt en in de ruimte zwevend
    zonder bestek en her en der.
    Zij zoekt – het is een s.o.s. –
    haar herkomst en haar zijn als kind
    en niemand niemand, die haar vindt
    zoals zij was. Haar franse les
    herhaalt zij: van haar 8e jaar:
    ‘bijou, chou, croup, trou, clou, pou, òu,
    die eerste juffrouw, weet je wel
    die valse ouwe mademoiselle
    hoe heet ze nou. Ik ben zo moe.’

    Had ik je maar als kind gekend,
    die nu mijn moeder bent

    M. Vasalis
    Oude kustlijn, 2002

    Ik wens u sterkte.

  3. fluwijn zegt:

    Ontroerend mooi hoe je over je vader schrijft. De herinneringen zijn in zijn hoofd vervaagd, maar waarschijnlijk nog niet in z’n hart. Maar het valt zwaar om je ouders te zien aftakelen. Je wil hen zo graag helpen, maar je kan nauwelijks iets voor hen doen.
    Groetjes !

  4. Nanda zegt:

    Ontroerend mooi geschreven. Sterkte.

  5. jokezelf zegt:

    Erg mooi en erg herkenbaar. Sterkte.

  6. Chantal Vanhee zegt:

    Sterkte en een dikke knuffel!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s