De reiger en het ziekenhuis

Ze staan in het parkje naar de vijver te kijken. Ik heb hen de reiger gewezen, die hoog in de wilg aan het water zit te kijken naar de eendjes. Ze kennen de blauwe reiger goed, ze komen hier vaak. “Een prachtige vogel”. Alleen het grote crucifix op hun borst verraadt dat het twee nonnetjes zijn. Zwarte Zusters, al jaren met pensioen, maar ooit verpleegsters in het ziekenhuis.

Het ziekenhuis, dat is onze buur. Iedere dag horen we sirenes en zien we de zwaailichten. De meesten van ons zijn er geboren. Velen van ons zullen er uiteindelijk sterven, in zo’n hoog-laag bed op wieltjes, met een buisje in de arm misschien, en wat piepende apparaten achter ons. Het is geen leuke gedachte.

Ooit werd het als volgt omschreven:

“…Het Gesticht is gelegen op eenen heuvel en omringd van prachtige hovingen. Het biedt dus aan de zieken een zeer aangenaam en gezond verblijf. Er zijn zeventig ruime kamers ingericht voor de zieken. De prijs van onderhoud, wijn niet inbegrepen, is van 2 tot 10 fr. per dag, volgens de kamer en de tafel die men begeert. De dienst is toevertrouwd aan kloosterzusters. Een zuster om de zieke des nachts te bewaken kost 1 fr. per nacht…”

Het is sindsdien al lang uit zijn voegen gegroeid. De inkomhall lijkt meer op een luchthaven. Op het dak landen helikopters. De parking heeft drie verdiepingen. Wijn wordt er bij mijn weten niet meer geserveerd terwijl de prijzen nu toch een stuk hoger liggen. Ze verzorgen er koningen en ministers als het nodig is. Ik tel 1253 kamers op de website. Van de prachtige hovingen is niets overgebleven en de nonnetjes zijn nog op één hand te tellen.

Het ziekenhuis blijft uitbreiden naar het noorden en naar het oosten. Mijn grootvader, die aan de overkant van de straat ten westen woonde, had er al geen goed oog in. De kliniek gaat ons allemaal opeten, zei hij, voordat ook hij er zijn laatste adem uitblies, zo’n veertig jaar geleden.

In onze straat komt af en toe de ambulance langs en neemt alweer een oude man mee. De volgende dagen lopen vrouw en kinderen iedere namiddag richting ziekenhuis. Met in een zakje nog een schone pijama en verse sokken. Met een bloemetje. Met de hoop dat vader terugkomt.

“De reiger is een prachtige vogel, maar hij komt de kleine eendjes opeten”, zegt de man die er intussen is komen bijstaan met zijn hond. “Hij zit heel stil te wachten bovenin de boom. En dan duikt hij heel snel naar beneden. En dan is er weer een eendje weg.”

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Losse blaadjes en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

6 reacties op De reiger en het ziekenhuis

  1. Selma zegt:

    Leuk die helicopter view die je ons geeft, zien wat de reiger ook ziet.
    Heerlijk vliegen.

  2. benjamín zegt:

    Jammer dat het een reiger is en geen ooievaar. Had hij de materniteit van het ziekenhuis kunnen bevoorraden in plaats van onschuldige eendjes te kidnap … eh … te eendnappen.

  3. EJW zegt:

    Prachtige vogel. ik heb er van de week nog een gefotografeerd bij mij achter

  4. appelig zegt:

    Ik was ook eens gefascineerd door een reiger, totdat ik in een maand tijd diverse reigers zag die achtereenvolgens een eendje, kikker, muis en aal verorberden. Brrr, ik moet ze niet meer.

  5. assyke zegt:

    de ziekenhuis als grote statige reiger…
    mooi in beeld gebracht

  6. fluwijn zegt:

    De reiger die de eendjes opeet. Het is een mooie metafoor. Maar wel ééntje die je koude rillingen bezorgt.
    Groetjes !

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s