Boontjes, zachtgekookte eitjes en harde realiteit

BoonjaarOp 15 maart 2012 is in mijn stad het Boonjaar begonnen. Dat heeft niets met princessen of snijbonen te maken, maar wel met Louis Paul Boon.

U kent hem wel, de schrijver van De Kapellekensbaan, Mijn Kleine Oorlog en van het meesterlijk verfilmde Pieter Daens. Twee keer werd hij genomineerd voor de Nobelprijs voor Literatuur. Als hij niet plots overleden was in 1979 had hij de prijs waarschijnlijk nog gekregen ook.

In de katholieke school waar ik vijf jaar van mijn jeugd doorbracht, mochten wij Boon, volgens velen onze grootste schrijver, niet lezen. Te rood, misschien, of te erotisch, ik weet niet welke van de twee het ergst werd gevonden.

Wat later, toen ik eventjes overschakelde naar het Aalsters stedelijk onderwijs, won ik een prijs voor Nederlands: warempel een boek van Louis Paul Boon, De Bende van Jan de Lichte. Er zat een briefje in met felicitaties van toenmalig Vlaams minister Marc Galle, die – o ironie – door Boon zelf werd uitgespuwd als zijnde een salonsocialist.

Nu weet ik niet waarom ze een jong mens een boek cadeau deden over een achttiende eeuwse bende moordenaars en rovers, waarvan de hoofdman op de Grote Markt van Aalst geradbraakt werd. Het is niet direct een stichtend verhaal.  Boon’s versie van de Lichte als Robin Hood schijnt op zijn minst sterk geromantiseerd te zijn. Trouwens, u en ik weten intussen dat de grootste rovers en moordenaars nooit gepakt worden.

Eigenlijk had ik van Marc Galle liever Boon’s Eten op zijn Vlaams gekregen, waarin hij smakelijk schrijft over prinsesjes in zoetemelksaus met zacht gekookte eitjes, boterhammen met gebakken uier (neen, dat is geen typfout), schorseneren en gehaktballetjes in tomatensaus.

Het meest bekend blijft Boon vooral door zijn geëngageerde boeken, waarin hij onrecht aan de kaak stelde. Het onrecht van de oorlog. De uitbuiting van de textielarbeiders  in het Aalst van de 19e eeuw en de verontwaardiging van priester Adolf Daens en zijn broer, de drukker Pieter Daens.

Dat moet hier inderdaad wat geweest zijn.  Mijn grootvader, zelf kleermaker, kwam uit een familie van twijnders, vlasbewerkers, wevers en niet nader gespecifieerde textielarbeiders. Als kind was hij één van pastoor Daens’ misdienaartjes in de Sint Martinuskerk. Hij heeft me niet meer kunnen vertellen of hij zelf ook nog in zo’n fabriek heeft moeten werken, waar kleine kinderen op de grond onder de levensgevaarlijke weefmachines moesten kruipen om de plukken katoen of vlas op te rapen.

Nu wordt dat werk gedaan in lageloonlanden en wij hopen dat het in betere omstandigheden gebeurt. Zeker zijn we dat nooit en het is ver van hier.

Een paar jaar terug zijn een hoop spullen van Boon geveild. Zoals dat gaat met beroemde mensen ging de grootste rommel  voor veel geld van de hand. Of vindt u een plastic vrouwenbeen met een enorme vlieg er op gelijmd een passend aandenken aan een overleden schrijver? Misschien kan u beter gewoon een boek aanschaffen.

Ik heb Eten op zijn Vlaams dan maar zelf gekocht. Binnenkort maak ik wel weer eens prinsesjes in zoetemelksaus met zachtgekookte eitjes.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Eten, Losse blaadjes, Rare vogels, Taal en getagged met , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

6 reacties op Boontjes, zachtgekookte eitjes en harde realiteit

  1. Selma zegt:

    Boontje was wel mijn favoriete schrijver op de middelbare school, een half eeuwtje terug…

    • muizenoren zegt:

      Hij scheen inderdaad erg populair te zijn in Nederland. Toch merkwaardig dat hij zo goed verstaan werd ondanks zijn taalgebruik.

      • Selma zegt:

        Ik weet niet hoe Boon sprak, zo ontwikkeld waren de media toen nog niet, maar met wat hij schreef was qua begrijpelijkheid niets mis.
        ‘De voorstad groeit’ is een van de dierbaarste herinneringen van m’n schooltijd.

  2. knutselsmurf zegt:

    Ik werd door mijn leraren niet voor een hoogvlieger aangezien, en misschien hadden ze daarin ook wel gelijk. Het toeval wil, dat ik ook een boek won als prijs : “Nooit meer slapen” van WF Hermans. Ook die was omstreden om zijn politieke standpunten. De titel moet een grapje geweest zijn : ik kwam vaak uren te laat en had duidelijk moeite om wakker te blijven tijdens de lessen. Het was wel een goed boek. Het moet heel zuur geweest zijn voor de leraar Nederlands : Ik had een jaar lang geen enkele les van hem gevolgd, want de dag begon altijd met een uur Nederlands, en ik haalde op het examen het hoogste cijfer, waarmee ik de prijs won. Boon stond natuurlijk ook op onze boekenlijsten, maar ik gaf de voorkeur aan boeken met meer verhaal dan taal.

  3. Nogmaals bedankt om mij receptje te delen…veel lees en kookplezier. Het staat ook op mijn verlanglijstje

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s