Bob Dylan kan toch óók niet zingen

Mensen die met een blog beginnen geven er vaak binnen de drie maanden de brui aan, zo heb ik ergens gelezen. Eén van de belangrijkste redenen om er mee te stoppen is het waanidee dat ieder bericht een meesterwerk en de blogger onfeilbaar moeten zijn. Omdat het niet perfect kan, beginnen we er niet aan.

Dat geldt niet alleen voor bloggers. Perfectionisme verlamt alle creativiteit. Daarbij is perfectie juist niet de bedoeling.  Het zijn net de zwakke punten en hoe we daarmee om gaan die uiteindelijk onze stijl bepalen. Het is met gruis dat een oester een parel maakt.

Joni Mitchell speelt zoals ze speelt omdat ze moeite had met bepaalde gitaarakkoorden. Django Reinhardt begon maar echt als Django te klinken toen hij maar twee goeie vingers meer overhad aan zijn linkerhand. In der Beschränkung zeigt sich der Meister, zoals Goethe al zei.

Onlangs luisterde ik naar een interview met Al Stewart, in 1976 in één klap wereldberoemd met Year of the Cat, en op zijn 66e nog steeds een actieve singer-songwriter. Er lopen wel meer singer-songwriters rond, maar hij is de enige die historische pop-rock maakt, met prachtig uitgewerkte teksten die verwijzen naar historische figuren en gebeurtenissen.

Stewart wordt hier in het Muizenhol intussen al 36 jaar met zeer grote regelmaat gedraaid (of worden mp3s niet gedraaid?). Ik heb hem drie keer live aan het werk gezien. Eén keer tijdens de Night of the Proms in 1988 in Antwerpen, met symfonisch orkest en veel vlaggengezwaai, en twee keer in 1999 in zijn eentje, man met gitaar, in de Culturele Centra van Puurs en Ternat. Ik heb het orkest niet gemist, want Al heeft genoeg aan zijn gitaar en zijn stem.

Ik was dan ook erg verbaasd om te horen dat Al van zichzelf vindt dat hij a) niet kan zingen en b) helemaal geen goede gitarist is. Van valse bescheidenheid verdenk ik hem niet: als het op zijn kwaliteiten als tekstschrijver aankomt is hij – zeer terecht – zeker van zijn stuk.

Hij zegt dat hij het moeilijk vindt om een noot aan te houden zoals een echte zanger. Hij lost dit op door gebruik te maken van zijn talent als tekstschrijver: zijn stem glijdt moeiteloos door de woordenvloed en het is zelden nodig een lettergreep lang aan te houden. Zijn interessante, doordachte teksten zijn zijn handelsmerk geworden. Hij heeft van zijn tekort een kracht gemaakt. En zoals hij zegt: Bob Dylan kan ook niet zingen.

Wat dat gitaarspelen betreft, dat valt nogal mee. Ik verkoop mijn ziel aan de duivel om zo te kunnen spelen.

Dat lukt me nooit, dus ik begin er maar niet aan.

Advertisements
Dit bericht werd geplaatst in Muziek en getagged met , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

15 reacties op Bob Dylan kan toch óók niet zingen

  1. knutselsmurf zegt:

    Inderdaad, Bob Dylan kan niet zingen.

    Ik heb het vermoeden dat ik inspiratie voor dit stuk geleverd heb.
    Misschien ligt het aan mij.
    Hij denkt dat de hele wereld om hem draait, zei iemand eens, doelend op mijn kleine neefje.
    Dat is zo, zei ik. Dat heb ik ook.

    36 Jaar dezelfde muziek draaien 😦
    Muziek bederft niet, schreef ik eens, maar er komt wel steeds nieuwe bij en bij de oude is de verrassing na zo vaak luisteren wel weg.
    Als het liedje eenmaal in mijn hoofd zit, heb ik geen muziekspeler meer nodig. ( ik denk aan muziek die ik ken, en ik hoor het )

    • muizenoren zegt:

      Goed gezien, jouw reactie onlangs had me aan het denken gezet. Je schreef leuke stukjes, dat moet je meer doen.

      Het is niet echt 36 jaar dezelfde muziek als iemand in die 36 jaar regelmatig nieuwe platen blijft maken, he. (Platen? Hoor mij nu.) Er is intussen enorm veel nieuwe muziek bijgekomen. Er zijn er ook al veel gekomen en weer gegaan en dan zijn er een handjevol die ik over honderd jaar nog niet beu zal zijn.

      Ik heb dat ook, die muziekdoos in mijn hoofd.

  2. swithaRo zegt:

    Dit geeft hoop voor de blog die ik inmiddels al ietsje langer dan 3 maanden heb. En… zou Dylan er blij mee zijn? Anderzijds mogen sommige artiesten zich je verhaal op deze wijze ter harte nemen: goed genoeg, vaardig genoeg is niet genoeg.

  3. Déesse zegt:

    Word ik nu wel niet omgeleid naar (en afgeleid door) YouTube!

  4. fluwijn zegt:

    Het is met gruis dat een oester een parel maakt. Die zin moet ik onthouden !
    Groetjes !

  5. Pingback: Fucking Åmål | Kblog

  6. jokezelf zegt:

    In de kunst hoeft niets perfect. Elke kunst bestaat uit een beetje inspiratie en heel veel transpiratie om het zo te krijgen als je graag wilt. Het gaat om aanleg, bekwaamheid, lef, vakkennis en wat je daar – met hard werken- van maakt. Maar enig talent moet je toch wel hebben, anders word je niet gelezen, wordt er niet naar je geluisterd en komen ze ook niet kijken als je een schilderstuk of een beeldhouwwerk hebt gemaakt. Dat wil zeggen; als je beroemd wilt worden. Aan de andere kant; als het je hobby is (passie zeggen ze tegenwoordig ook wel), wat kan het je dan schelen of er iemand komt lezen, luisteren of kijken? Dan gaat het om het plezier van het maken. En met een eigen geluid kom je dan uiteindelijk toch wel bovendrijven.

  7. sterreklimt zegt:

    Je kan streven naar perfectie, zolang je maar denkt dat je perfect bent (tenzij je het effectief bent, maar dat is weinigen gegeven), want dan loopt het meestal mis. 😉

    Wat het bloggen betreft (want over Bob weet ik weinig zinnigs te vertellen): het gaat hem vooral om het plezier van het schrijven en dat moet je behouden. Deel van dat plezier zijn de reacties die je krijgt. Misschien loopt het bij velen daar verkeerd?

  8. joski56 zegt:

    Ik heb Al ook verschillende keren gezien, o.m. die keer in Ternat. Je zal dan wel nog weten dat hij op een bepaald ogenblik vroeg of er verzoekjes waren. Ik vroeg hem om “Life and Life Only” te spelen. Dat kwam uit zijn tweede elpee “Love Chronicles” uit 1969.

    Tot mijn grote verbazing wist hij niet meer hoe dat ging. Ik heb hem toen nog een stukje voorgezongen. Een ietwat hilarisch moment. Moest hij gevraagd hebben om het even voor te spelen dan had ik dat waarschijnlijk ook gedaan.

    Een prachtige artiest is die man, een GROOOOOTE meneer.

    • muizenoren zegt:

      Mr Willoughby whose only luxury is the sugar in his tea teaches history at High Worthington school.
      Ook één van mijn favorieten.

      Ja, ik herinner me dat incident!

      Die reeks concerten was enorm slecht aangekondigd, er was haast geen publiciteit en ik had er eigenlijk per stom toeval van gehoord. Ik zat toen al jaren te wachten om nog eens een concert van Al mee te kunnen maken.
      Geen wonder dat de zaal vol zat met mensen die maar half wisten wie Al was en die gewoon eens kwamen kijken wie er nu weer optrad in het cultureel centrum.

      Een heeeeel grooooooote meneer!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s