Tweedehands met kapsones

Het zijn prachtige schoenen. Schoenen om mee te pronken. Zwart suède met kleine zwarte kraaltjes en een elegant hakje, zo mooi dat ik ze wel moest kopen, ook al had de winkel ze niet meer in mijn maat. In de andere doos zitten schoenen met hakken van 10 cm, in fijn lichtbeige suède, met een dun bandje over de enkel.

Het zijn prachtige schoenen, maar ze zijn te klein of te hoog. Ik heb ze een paar keer gedragen en het was afzien. Ze waren niet goedkoop en het is zonde om ze voor niks weg te geven. Dus ga ik er mee naar een tweedehandswinkel aan de andere kant van de stad.

Ik stel me voor hoe er daar bewonderend naar mijn mooie schoenen zal gekeken worden. Veel geld verwacht ik er niet voor, die mensen moeten ook leven. Maar misschien zal de vrouw in de winkel mijn schoenen eens passen als ik de deur uit ben, want zulke prachtige schoenen moet men toch eens passen. Misschien zal ze ze voor zichzelf willen houden.

Vol trots stap ik de winkel binnen.  In mijn shoppingtas op wieltjes zitten vier dozen met schoenen, waarvan twee paar prachtige en nog twee paar gewoon mooie, allemaal in quasi-nieuwe staat. De vrouw staat achterin de winkel aan kapstokken te rommelen en kijkt niet op. Vijf minuten lang doet ze alsof ik lucht ben, zelfs na verschillende kuchjes van mijn kant. Dan komt ze ongeinteresseerd mijn kant uit.

Ik vertel haar dat ik schoenen bij me heb om te verkopen.

Merk? vraagt ze.

Oh, eh, verschillende merken. Het waren dure schoenen, bijna niet gedragen. Prachtige schoenen.

Louboutin? Jean-Paul Gaultier?

Eh, neen. Maar gekocht bij Vony, dus niet goedkoop.

Hmm. We zullen een afspraak maken en dan zal ik ze eens bekijken.

Maar ik heb ze bij, ze zitten in mijn tas. Ik maak aanstalten om de tas open te doen.

Nee, nee, zo werkt ons systeem niet, u moet een afspraak maken. Of u kom over zes weken terug, dan koop ik weer in voor het volgende seizoen. Behalve Jean-Paul Gaultier, dat kopen we het hele jaar door.

Ook na wat aandringen blijft ze weigeren zelfs maar te kijken. Ze geeft me een visitekaartje en ik druip teleurgesteld af.

Zes weken later sta ik er weer, met mijn tas op wielen, met dezelfde vier paar schoenen, haast niet gedragen en netjes in de dozen verpakt. Ik besluit eerst eens rond te kijken in de winkel. Waar staat of hangt al die Gaultier hier dan? In elk geval niet bij de schoenen. Die zien er al wat afgetrapt uit. Tussen de juwelen zie ik een halssnoer dat een paar weken eerder gratis bij Flair zat. Bij de kleding zie ik ook niet direct grote ontwerpers hangen. Ik krijg het gevoel dat hier onterecht hoog van de toren geblazen wordt.

Of ik een afspraak gemaakt heb, vraagt ze. En eigenlijk koopt ze alleen nog grote ontwerpers. Weer wil ze mijn schoenen niet bekijken. Zelfs de dozen niet.

Goed, dan moet ze het zelf maar weten.

Een paar straten verder neemt de kringloopwinkel mijn schoenen aan. Ik krijg er geen geld voor, maar wel een vriendelijke glimlach en een dank u wel van het meisje achter de toonbank.

Later lees ik een interview in een lokaal krantje met de vrouw van de tweedehandswinkel. Ze vindt het oneerlijke concurrentie dat zij haar koopwaar moet aankopen terwijl de kringloopwinkel het allemaal gratis aangeboden krijgt.

Misschien moet iemand het haar toch eens gaan uitleggen.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Losse blaadjes en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

9 reacties op Tweedehands met kapsones

  1. Leuke blog!

    Helaas zijn kringloopwinkels ook aan het doordraaien. Ik zie soms dingen liggen met een prijs die gelijk is aan de nieuwwaarde.

  2. appelig zegt:

    Ik durf het bijna niet te zeggen, maar de schoenen op de foto zouden zo 2 grijze muizen kunnen zijn. Wel hippe muizen natuurlijk. 🙂
    Wat een snob die dame en de ‘titel’ dame niet waard!

  3. 1skateguru zegt:

    Heb zelf niet zoveel met schoenen en al helemaal niet met damesschoenen, maar je hebt dit stukje zo goed geschreven en het is zo herkenbaar en uitwisselbaar met ieder ander goed dat je wel eens wilt aanbieden bij de tweedehandswinkel, dat ik niets anders kan zeggen: “helemaal gelijk dat je hiermee naar de kringloopwinkel gaat!”

    • muizenoren zegt:

      Raar, he? Misschien denken ze dat hun waren meer gewaardeerd worden als ze hun “leveranciers” het gevoel geven dat hun spullen niet goed genoeg zijn. Ik weet het niet.
      Ik weet wel dat ze lang gaat mogen zoeken om in mijn stad mensen te vinden die schoenen van Jean Paul Gaultier in de kast hebben. Hier lopen niet veel van dat soort types rond. 🙂

  4. deijsprinses zegt:

    Ik moet ook wel zeggen dat sommige tweedehands winkels prijzen geven aan zaken die je betaald moest het een nieuw product zijn. Maar goed.
    Wat een ongelikte madam van die eerste winkel. Misschien moet ze een cursus communicatietechnieken volgen 😉

    En proficiat dat jij schoenen kan afgeven!

  5. knutselsmurf zegt:

    Een mooie lach is onbetaalbaar.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s