Zeg maar dag met de twee rode handjes

Drie weken lang is ze mijn baas geweest. Ze heeft ons een hele dag uitleg gegeven en kwam af en toe kijken of we het goed deden. Gisteren kwam het nieuws van de reorganisatie en zij is de pineut.

De nieuwe strategie eist slachtoffers, er moeten koppen rollen. Voor bedrijven is het altijd oorlog.

Ze houdt zich sterk, maar ze had het niet verwacht en ze bibbert nog een beetje. Na vijf jaar moet ze haar spullen in een doos doen, haar badge afgeven en de deur achter zich dicht laten vallen.

Ze vertelt het mij, want ik ben ervaringsdeskundige, met dat verschil dat ik de bui al lang had zien hangen en mijn doos al maanden in mijn kastje stond, voor het geval dat. Toen de dag kwam was er alleen maar opluchting.

Er schiet me een bedrijf te binnen waar zij met haar kwalificaties beslist veel te bieden heeft. Terwijl de woorden uit mijn mond komen, bedenk ik dat ik beter zou zwijgen. Op dit moment is het nog veel te vroeg om daar zelfs aan te denken. Nu even enkele weken niks. Vanavond de voeten op de bank en een goed glas wijn. Eens goed huilen of onbedaarlijk lachen, naargelang de behoefte.

Vandaag worden er nog meer bureautjes leeggemaakt. Met drieëndertig zijn ze. Het heeft vandaag in alle kranten gestaan.

Iemand grapt dat er nu nooit meer moet aangeschoven worden bij de damestoiletten, want het zijn vooral vrouwen die aan de deur gezet worden. De sfeer is wat raar. Berustend. Een beetje lacherig. Zij die overblijven zijn opgelucht omdat ze er deze keer niet bij zijn. Zij die gaan houden zich groot.

Het raakt me, want het is de wereld op zijn kop. Ik ben degene die moet weggaan, zij moeten blijven.

Het contract is voor onbepaalde duur. De doos kan maar beter klaar staan.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in De wonderlijke wereld, Werk en getagged met , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

6 reacties op Zeg maar dag met de twee rode handjes

  1. Ach wat verdrietig 😦 en mooi geschreven.

  2. muizenoren zegt:

    Dank je. 🙂
    In het Amsterdamse kantoor is nog een stuk erger: meer dan honderd mensen gaan er hun boeltje mogen pakken.

  3. appelig zegt:

    Wat sneu. Ik had vorig jaar zo’n zelfde situatie op kantoor. Eén voor één werden de lammeren bij de ‘slachter’ geroepen. Ik mocht dan wel blijven, maar vrolijk werd ik er niet van.

  4. appelig zegt:

    Ik zie trouwens dat je je blog al in de kerststemming hebt gebracht. Wat een gezellige kerstbal hangt er. 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s