Baantje

Ik heb een baantje aangenomen voor een maand. Het werd tijd om weer eens onder de mensen te komen. Rijk ga ik er niet mee worden en het zijn lange dagen, maar er zijn redenen om het toch te doen.

Het liep de laatste tijd de spuigaten uit. Het leek wel alsof ik me nergens meer voor moest haasten. Ik had voor alles tijd genoeg. Twijfels aan eigen kunnen had ik niet meer en ik was zelfs redelijk trots op mijn prestaties van iedere dag. Het was ook niet alsof ik niks deed, ik had best een hoop projecten. Als mijn haar niet goed zat, dan was dat ook prima.  Ik  zag er toch knap uit in mijn ouwe jeans en pantoffels? Innerlijke rust, ongelofelijk. Mijn innerlijke boeddhist zat gelukzalig te spinnen. Kortom, ik was een tevreden mens.

Helaas denk ik op die zorgeloze momenten al snel terug aan de les geschiedenis over de Vadsige Koningen. Met hen is het destijds slecht afgelopen. Zo wil ik nu ook weer niet eindigen.

Zo komt het dus dat ik hier in het tuintje van een sandwichbar op een Gentse industriezone een broodje zit te eten in het waterzonnetje. Voor mij zie ik meerdere kantoortorens met alles samen minstens duizend mensen er in. Toch zit ik hier helemaal alleen. Er is nochtans helemaal niks mis met de broodjes hier, integendeel. Ze kosten de helft van een Brussels broodje en zijn drie keer zo lekker. De rest van de wereld zit te facebooken of werkt door.

De twee collega’s die samen met mij aan het baantje begonnen zijn, zijn intussen afgevoerd wegens niet handig genoeg met de computer. Dus ik ben mijn vriendjes al direct kwijt. En dat terwijl ze de laatste dagen tijdens hun lunchpauze nog doorwerkten in plaats van in het zonnetje te gaan zitten. Ik had het hen nog zo gezegd.

Gisteren is er een nieuwe lichting aangekomen. Vandaag hoorde ik er al eentje piepen: Ik neem geen lunchpauze, ik werk door! 

Ik zeg niks meer. Of ze nu ’s middags in het zonnetje gaat zitten of voor het scherm blijven hangen, het maakt allemaal niets uit. Geen mens wordt er beter van en werkzekerheid brengt het ook niet. Tenslotte krijgt Doris Day toch altijd gelijk: che sera, sera.

Ik zit nog even in het zonnetje. Dat is goed voor mijn innerlijke boeddhist.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in De wonderlijke wereld, Losse blaadjes, Werk en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Baantje

  1. appelig zegt:

    En zo vaak schijnt dat zonnetje niet de laatste tijd. Pak wat je pakken kunt! Lekker genieten hoor.

  2. Jij als vadsige koning? Kan ik me haast niet voorstellen!
    Goed dat je naar je gedachten en gevoel hebt geluisterd, anders was die gelukzaligheid vast gaan opspelen.
    Geniet van de zon, geniet van je pauze. En de groeten aan je innerlijke boeddhist 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s