Rijden met de trein

Het zal u misschien verwonderen, maar ik hou erg veel van reizen met de trein. Voorlopig toch nog.

Mijn ouders hebben nooit een auto gehad. We liepen veel te voet of gingen met de fiets. Als we naar de zee gingen, of naar Brussel of Antwerpen, deden we dat met de trein. Nooit hebben we dat als een probleem ervaren, integendeel, iedere verplaatsing was een avontuur.

Eerst kochten we aan het loket een klein kaartje van dik karton, met de naam van onze bestemming er op. Voor we naar het perron konden, moesten we onze kaartjes laten knippen door een man in uniform en képi die in een houten hokje bij de deur zat. In de trein kwam er een karretje met koffie voorbij. Misschien waren er zelfs kreemkoeken te krijgen, maar daar ben ik niet zeker van. Langs het raampje vlogen de huisjes en de boompjes voorbij.

Later, toen er al lang geen koffie meer rondgebracht werd, ging de trein richting kostschool, waar ik een kamer had vlak naast de spoorweg. Merelbeke is een rangeerstation en dat betekent veel lawaai ’s nachts. Het duurde drie nachten eer ik er doorheen sliep.

Sindsdien gingen de meeste treinen voor mij naar Brussel. ’s Avonds nam ik de snelle saaie route. ’s Morgens nam ik soms de schilderachtige oude lijn; langs volkstuintjes, achtertuinen met ganzen en kippen en zelfs ergens een struisvogelkwekerij. De reis is waarschijnlijk ook voor blinden prima te volgen: in Ternat komt de laatste grote lichting reizigers de trein op; in Dilbeek gaat de trein naar rechts hangen; in Jette schuifelen al veel voetjes naar buiten.

Nu horen we dat ze weer treinen gaan afschaffen en stationnetjes gaan sluiten, want het is maar rendabel als we dicht op elkaar gepropt zitten. U moet eens in Engeland gaan kijken hoe het er daar aan toe gaat sinds Dr. Beeching in de jaren zestig en de privatisering eind jaren negentig. Rather them than me.

Soms gaan er stemmen op om ook de eerste klas af te schaffen. Daar moet u bij mij niet mee aankomen. Schaf de tweede klas af en geef iederéén ruimte. Nivellering naar boven in plaats van naar beneden. Er zal wel weer geen geld voor zijn, maar stel je voor dat het kon. Met stiltewagons voor de mensen die rust wensen en lawaaiwagons waar er naar hartelust getelefoneerd kan worden en kleine kindjes mogen huilen. Niemand zou nog met de auto willen reizen.

Dan komt de kaartjesknipper u vragen welke krant u wil lezen tijdens uw reis. En hebt u behoefte aan een dekentje? En er komt weer een karretje met koffie rond, met kreemkoeken. Panos zit toch al in ieder station.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in De wonderlijke wereld en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s